Çocuğum benim gibi olsun

08.11.2015 10:25:23
A+ A-

Olmaz efendim, olmayacak, olmasın da.

Sevgili anneler, babalar, nereden neden bu ego, bu korku, bu ende?  Hepimiz çocuktuk, hepimizin annesi ve babası vardı.  Onlar da bizim beynimizi, alışkanlıklarımızı, hayatımızı kendilerince en doğru şekilde ve tamamen iyilik amaçlı şekillendirmeye çalıştılar.

Ne oldu?  Hepimiz annemiz, babamız gibi miyiz?  Hayır.

Çocuk aile içindeyken 10'lu yaşlara kadar anne ve babayı izliyor örnek alıyor.  Ama günlük davranışlarını, hareketlerini, duygularını örnek alıyor.  Ev terbiyesi, aile terbiyesi, hayat terbiyesi bu zamanlarda yerleşiyor. Çocuğunuz size benzer davranışlar sergiliyor ve siz çok mutlu oluyorsunuz.  Sizin doğrularınızı yapıyor çünkü.

10 yaş itibari ile çocuk artık dışarıya, dünyaya açılmaya başlıyor.   Hayatı, çevresini, olayları, kendi ailesinden farklı yaklaşımları görmeye başlıyor.  Gelişen bir beyin olarak otomatikman sorguluyor farklılıkları.

İşte tam bu anlarda değişim başlıyor onlarda.  Hiç beklemediğiniz hareketler, yorumlar, tasvip etmediğiniz arkadaşlar ortaya çıkmaya başlıyor.

''Aman Allahım ne oluyor'' diye paniklemeye başlıyorsunuz ve yanlış olduğunu düşündüğünüz bu davranışları, düşünme şekillerini değiştirmeye uğraşıyorsunuz.  Baskı yapıyorsunuz, kızıyorsunuz, cezalar veriyorsunuz.

Kısaca onların gelişen beyinlerini kendinizce formatlıyorsunuz.  Ama beyin hep gelişiyor, hep sorguluyor, sizi de sorguluyor, kendi davranış modellerini geliştiriyor.

Sizlerin bunu engellemenize imkan yok.  Zaten onların hayatına çok karışmaya da hakkımız yok aslında. Ama 40 yaşına gelseler de hep bir karışma durumumuz var.  Ne de olsa bizim doğrularımızı yapmıyorlar, yanlış yapıyorlar değil mi?

Çocuklarımıza sert kurallar, net doğru ve yanlışları dikte etmek yerine onların düşünme şekilerini, bakış açılarını, hayata yaklaşım açılarını, metodlarını göstermeliyiz.  Analiz etme, anlama, kendi doğrularını bulma yolunu göstermeliyiz.  Bu yöntemlere haiz olan çocuklar kendi beyinlerinde her konuyu sentezleyip kendi iyi ve doğrularını geliştirebilirler.

Sizinle de çatışmaya girmezler, hatta size olan sevgi ve inançları da çok yükselir.

Bu iş okullarımızdaki ezberci eğitime benziyor.  Ezberletiyoruz.  Araştırtıp analiz ettirtmiyoruz.

Onlara sorular sorun, ne düşündüklerini sorun, tartışılan konu neyse her iki tarafına da bakmasını öğretin.

Çocuğunuz sizin %100 egemenliğinizden çıktığı anda zaten sokakta, okulda birçok insan ona neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlatmaya çalışacak.  İnsanlar böyle çünkü, karşımızdakini ikna etme çabası var hep.  Bu durumlarda güveneceği ve kararlarına dayanak olarak kullanacağı tek şey kendi beyni.

Sizler ona beynini en iyi şekilde nasıl kullanacağını öğretin, onlarla iletişim kurun, yol gösterin.  

Gerisini çocuğunuz en iyi şekilde yapacaktır zaten.

Çocuğunuz sizin gibi olmasın, sizin çok daha üstünüzde muhteşem çocuklarınız olsun.  

 



YAZARIN DİĞER YAZILARI

YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.