Çocuklarımıza ne zaman güvenmemeye başladık?

06.05.2014 10:12:24
A+ A-

Yabancı olsam da Türkiye’ye gelişim 1989 yılına dayanıyor. O yüzden “eski günleri hatırladım” diye yazarsam gerçekten eski günlerden bahsediyorum. Yani benim “eski” dediğim 90’lı yılların başı, ortası gibi. O zaman İstanbul çok farklıydı.

Sanki çocuklara daha çok özgürlük tanınıyordu. Bahçe ve parklar hatta yan sokaklar çocuklarla dolup taşıyordu. Küçük yaştan itibaren hemen hemen her çocuk dışarıda oynardı. Beşiktaş ve Cihangir’in sokaklarında çocukların her gün okuldan sonra sokaklarda top oynadıkları hatırlıyorum. O günleri oldukça iyi hatırlıyorum, çünkü her öğleden sonra ve bütün hafta sonları “anneeeeeeeeee” ve çocukların adları yankılanıyordu. Evimin köşesindeki oyun parkında daima 5-10 anne oturup çocuklarının oyunlarını izlerdi. O güzel, serbest ve rahat zamanlara ne oldu?

Biz de öyle büyümedik mi? Türkiye olsun, Almanya olsun, fark etmez. Dışarıda ağaçlara tırmanıp pantolonlarımızı yırtmadık mı? Çamurla savaş oynayıp üstümüz başımız batmış halde eve dönmedik mi? Annelerimiz çok mu kızdı? Sanmıyorum. Daha çok normal kabul edilirdi. Peki, bugün çocukların kirlenmesinin o kadar sorun haline getirilmiş bir dünyada yaşamaya başladık ki çocuklar dışarıya bile gönderilmiyor. Ama neden?

Bugünkü anne babalar daha korkak mı oldu? Yoksa çevre daha tehlikeli mi? Daha fazla anneler iş dünyasındaki yerini almış çocukları tüm gün anaokulunda mı oluyor? Ya da güvenli bir ortam yaratmakla birlikte özgürlük tanımak bu günlerde daha mı zor? Sanki hepsinden biraz geçerli. Tüm bu nedenler birbirini etkileyen, tetikleyen faktörler galiba.

Çalışan çalışmayan annelerin çoğu, çocuklarının bakıcısıyla dışarıya çıkmasından korkuyor. Ya başına bir şey gelirse? Bundan korkmayan anne bakıcısını ikna edemiyor. Apartmanda yaşayan çocukların bazılar veya belki çoğu bile ilk senelerde dışarıya çok fazla çıkmıyor. Bu korkunç bir şey! İlerleyen yaşlarda da dışarıda oynamıyorlar. Çünkü okul öğleden sonraya kadar sürüyor, yollar uzun, kalan vakitte çocukların dışarıda oynaması istenmiyor, o hayatı bilmediği için dışarıya çıkmasından korkuluyor.

Almanca’da çok sık kullanılan bir deyim aklıma geliyor “Kontrol iyi, ama güven daha iyidir.” Bir anne olarak bunun ne kadar doğru, ancak ne kadar da zor olduğunu biliyorum. Ama yine de; çocuklarımızın özgüveni yüksek, becerikli birer birey olmasını istiyorsak kendi tecrübelerini edinmelerine imkan tanımamız gerekiyor. Hem de ilk baştan itibaren. Tabi ki her konuda değil, ama birçok konuda.

Bizim annelerimiz ağaçtan düşme ihtimalimizin, sokaklarda cam kırıkların, geçen arabaların tehlikeli olduğunu bilmiyor muydu? Tabi ki biliyorlardı, ama göz yumup bize güveniyorlardı. Çok fazla yaramazlık yapmayacağımızı ve tehlikeli anlarda eve gelip yardım isteyeceğimize güveniyorlardı. Bence bizim de, çocuklarımızı evde hapsetmekten çok, kendimize ve çocuklarımıza öğretmemiz gereken şey de budur. Unutmayalım, çocuklarımız yaşayarak öğrenir, biz onların yerine yaşarsak ve yaparsak bir şey öğrenmeleri çok fazla mümkün değil.   

YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.