Çuvaldız

09.12.2014 21:09:21
A+ A-

                                                  

Çocuğum çok zeki ama çalışmıyor. Bu cümle hepimiz tarafından kullanılan, bir türlü farkına varamadığımız bir gerçeği barındıran bir şemsiye aslında. Altında yatan düzenli ve disiplinli bir yaşam biçimini öğrenememiş olmamız.

İlkokuldan beri Hayat Bilgisi dersinde zannedersiniz ki insanlar hayata hazırlanır.

O derste verilen kazanımlar yadsınamaz fakat gel gör ki bilgi eyleme dönüştürülemez hayatımızda.

Neden?

Çünkü içimizde bizi alıkoyan bir şey var . O da TEMBELLİK .

Tembellik kendini alıkoymadır. Doğrusunu bilip yapmama halidir. Ertelemenin sürekli halidir.

İyi bir tembellik yapabilmek için başlayıp bitirmek gerektiğinin farkında olmama halidir.

Peki  o halde ;

İçine düştüğün bir durumdan başarı ile çıkmak istiyorsa insan,  tercihini - motivasyon denilen itici gücü kullanarak-çalışmaktan yana kullanabilir. Çalışmak sadece. Çok çalışmak değil. Zamanı  iyi yöneterek  çalışmak.

Sonucunda elde ettiği kazanım HAZ ise kendini atıl olmaktan alıkoymuş ve tekrarını rahatlıkla yaşayabilecek olduğunu gösterir ki bu da başarının yoluna girilmekte olduğunun kanıtıdır.

Yıllardır bir eğitmen olarak neredeyse ezberlediğim argümandır :

 ''Benim çocuğum  tembel, ben söylemezsem sıkıştırmazsam ödevini yapmıyor, varsa yoksa sokak, top onu içeri sokamıyorum bir türlü''

Yenilerde de,

 ''Varsa yoksa TABLET onu elinden aldığımda saatlerce televizyonun başında. Kaldıramıyorum başından, ne yapsam baş edemiyorum.''

Velilerin ortak söylemi bunlardan ibaret.. 'Tembel' ya da 'Yaramaz ' 

Bu sıfatlar ailede başlayıp okulda da öğretmen tarafından destekleniyorsa çocuk ta bunu zamanla içselleştiriyor . Nasıl olsa yaftalanmış bir kere ve bu yakıştırmaların arkasına sığınıyor , kendisini sıkıntıya sokmaktan uzaklaşıyor.

Çabuk bitsin de kurtulalım anlayışı  -çocukta yapılması gerekeni yaparım gerisi beni ilgilendirmez- öğretisinden başka bir şeyi kazandırmaz

Ödevi bittiği salisede soru şu: TABLETİM NEREDE?

Oysa ki Çocuk zaman istiyor. Yavaş yavaş büyümek istiyor. Alışkanlıkları edinmek zaman alacaktır elbette.

Çoğumuz çalışan ebeveynleriz.  Ne derece çocuğumuzu takip edebiliyoruz. Belki de sadece '' ben ona her şeyi sunuyorum. Onun yapacağı sadece çalışmak '' diyerek yük çuvalını  kilo,  kilo yerine direk sırtına yüklemiyor muyuz? Sizce eksiğimiz yok mu?

 



YAZARIN DİĞER YAZILARI

YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.