Dudaklarımı bükmüyorum anne!

11.05.2014 15:20:48
A+ A-

 

Sen söylerdin; “Sevincin, başklarının üzüntüsü olmasın.” 

 

Alacakaranlıkları en çok sen severdin, üzerimi örtmek için açtığında kapımı, kaygılarımı saklar, karanlıkları gizlerdin. 

 

Evet anne, ben senin dediğini yapıyorum, üzüntüsü olmuyorum kimsenin, ama dayanamıyorum, kudretinden bir nebze de bize bıraksaydın keşke.

 

Herkes seni hatırlıyor biliyor musun? Bütün markalar, televizyon kanalları, tanımadığın insanlar, onlar seni hatırladıkça ben unutmak istiyorum. Yanlış anlama, sen varsın düşümde ve gerçeğimde. Tarihi belli olmayan, en uzun pazar günü ve artçıları hariç. 

 

1-2 haftadır araftayım, sen burada da yoksun.  Gelsen de örtsen yine gerçeklerin üzerini! Bir gün düşün hiç bitmeyen, derinden hissedilen, içini acıtan. 

 

Seni hiç unutmadılar biliyor musun?

Çok sevdiğin sunucular, en sevdiğin dizi oyuncuları, küçük ev aletleri. 

 

Ben unuttum!

 

Dudaklarımı bükmüyorum en azından.


Sana aldığım hediyeleri düşünüyorum bazen, hepsi yalanmış, sen mi örttün gerçeklerin üzerini anne?

 

Anne eli değmiş gibi, anne yemeği, anne kokusu; bu aralar en çok duyduğum, kocaman boşluklar.

Senin elin değseydi böyle olmazdı, çünkü sen başkalarını üzecek şekilde sevinmezdin.

 

Seni unutturmak istiyorlar, Başardılar galiba, seni çağrıştıran hiçbir şeyi hatırlamak istemiyorum.

Anlayacağın gibi de hiçbir şey yapmıyorum. 

 

Yarın yine hatırlarım sen üzülme, 357 gün unutmadığım gibi.

 

Merak etme, dudaklarımı da bükmüyorum, karnım da tok.
 

Sen görmemişsindir belki, ben ileteyim!

Anneler günün kutlu olsun!

YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.