İyi bir baba/anne oldum mu?

08.02.2015 12:42:48
A+ A-

Bir gün o gün gelecek.  Kendinize soracaksınız.  İyi bir baba/anne oldum mu?

Hatta kendinize değil, çocuğunuza soracaksınız, alacağınız cevaptan korkarak.

Çünkü siz de içinizde gayet iyi biliyorsunuz ki yaptığınız, pişman olduğunuz bir sürü hareket var.

Yaşadığımız hayat ile de kendimizi sorgularız, iyi bir hayat yaşadım mı diye.  Hiçbir fark yok aslında.  Her ikisinde de her şey sizin elinizde.  Karar veren, bu karara göre hareket eden sizsiniz.  Çevreniz veya yaşam şartlarınız sizi bu kararı almaya zorlamış gibi gözükse de kararı veren ve uygunlayan sizsiniz.

Hele ki çocuğunuza karşı yaptıklarınız tamamen sizin elnizde.  Dış faktörlerin etkisi nerede ise yok.  Sadece siz ve çocuğunuz ile aranızdaki ilişki.

Öyle ufak şeylere takılıyoruz ki, öyle ufak şeyleri dev sorun haline getirip onların kalbini kırıyoruz ki.  Farkında bile olmuyoruz.  Hayat tecrübemiz, yaşadıklarımız, çektiğimiz acılar ile nasırlaşan kalplerimiz ile bir tutuyoruz onların kalplerini.  Bizim için normal olan "Hayır" kelimesinin, "sert" tavırların onlar için de normal olduğunu zannediyoruz.

Onların kalpleri ise yumuşacık, daha sertleşmemiş.  Biz başlatıyoruz sertleştirmeye. 

Umutlarını kırıyoruz, hayattan beklentilerini daraltıyoruz, istedikleri yolda yürüme ihtimallerini azaltıyoruz. Ama kötü niyetle değil, doğrusu bu zannederek.  Bizim doğrumuzun, onların da doğrusu olması gerektiğini düşünerek.

Allah korusun, bir gün elimizden kayıp gittikleri anda veya bizler hayatımızın sonlarına yaklaştığımızı fark ettiğimiz anda anlıyoruz, yaptığımız her hareketin anlamsızlığını, gereksizliğini.  Hayatın aslında onların hayatı olduğunu.  Ama iş işten geçmiş oluyor. 

Çocuklarımıza, iyilik, doğruluk, dürüstlük, özgürlük ve bağımsızlık ilkeleri çerçevesinde öğütler verelim.  Detaylar ile boğulmayalım, boğmayalım.  Bizim görevimiz çocuklarımıza eğitim vermek de değil.  İşin o kısmını ve bu değerler ile ilgili kısmını da saygıdeğer, sevgili öğretmenlerimiz yapıyorlar.

Bağımsız, kendine güvenen, karar verebilen çocuklar yetiştirelim.  Kendi kararlarını kendileri versinler.  Ne iş yaparlarsa yapsınlar, onları çok sevelim.  En çok ihtiyaçları olan şey kendilerine güvenilmesi ve sevilmeleri.  Gerisini onlar halleder zaten.  Unutmayın onlar sizin çocuklarınız,  ama sizden en az iki model daha yeni, daha kapsamlı ve daha üstünler.

İşte o zaman, zamanı gelince "İyi bir baba/anne oldum mu" sorusu bile sormayacaksınız.  Çünkü cevabını zaten kalbinizde yaşıyor olacaksınız.

Çocuklarımıza güvenelim ve onları çok sevelim.



YAZARIN DİĞER YAZILARI

YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.