Saygı duymak hakkında

16.06.2015 01:16:47
A+ A-

Saygı duymak nedir?
 
Biz genelde iki anlamda kullanıyoruz. Ben de en çok kullandığımız anlamından bahsedeceğim.
 
“Sana saygı duyuyorum” demişizdir çevremizde bazı insanlara zaman zaman. Bu çoğu zaman
“Seninle aynı düşünmüyorum” ama işte ne bileyim...
“Hayat senin hayatın” gibi anlam taşımıyor mu?
Acaba çevremizde model aldığımız kaç insan var? Yani örnek almasakta en azından:
“Süper bir yoldasın”, ”Sana, hayatına imreniyorum” , “Seni destekliyorum” diye kaç insana demişizdir?
Düşündüm de saygı duyduklarım daha fazla. İşin tuhaf tarafı bana da saygı duyan insanlar var.
Ne kadar güzel değil mi : ?
“Saygın bir insan olmak” ? (!)
Ailenin herhangi bir bireyi sana “Sana saygı duyuyorum” dedi mi? Gerçek anlamıyla…
Bilemiyorum cevabını ama genelde anne ve baba dikta ederler fikirlerini bir şekilde.
Bu sana saygı duymadıkları anlamına mı gelir?
Yoksa ileride saygın bir insan olmanı mı istiyorlar?
Ya da bunun cevabını kendileri dahi biliyor mu?    Trajedik…
Saygı duyduğumuz insanlar, nasıl desem… Biraz daha mesafeli olduğumuz insanlar mı?
Mesela ilkokul öğretmenimizi severiz genelde ancak lisede en iyi ihtimalle saygı duyarız hocalarımıza veya diğerlerine işte, fikrine katılmadıklarımıza…
 
Şöyle değiştireyim soruyu:
Sen sana saygı duyulmasını mı istersin yoksa ki aklıma gelmiyor kalıplaşmış ifadesi… Desteklenmesini mi fikirlerinin?
Tabi ki fikirlerinin ciddiye alınmasını, destek görmesini istersin. O halde ailenin tutumu yanlış çünkü onlar senin de kendileri gibi olmanı istiyorlar. (Fikirsel anlamda)
Bu da demek oluyor ki sana ve fikirlerine saygı duymuyorlar…
Kuşak farkıdır, okumamışlardır… Bu ve buna benzer çokça sebep sayılabilir zıt düşmeniz için.
Neticede ailenle ters düşüp bir çıkış yolu ararsın genelde. Artık geldiğin- nokta sana saygı duymalarını beklemiyor olmandır.
Ailen de bir şekilde umursamazlık haline dönebilir bu. Bildiğini okursun vesselam!
Neticede ileride “çok saygın”(!) bir insan olur çıkarsın.
Şunu anlamıyorum!
Bizim kuşakta çokça görülen bir serzeniş bu:  “Çocuğumla arkadaş gibi olacağım”
 Eminim hiçbirimiz babalarımızın bize davrandığı gibi davranmak istemiyordur kendi çocuklarına…
En azından kendi kuşağımda çok fazla duydum bu tür yakarışları. Sorum şu:
Acaba babalarımız da dedelerimizle bir şekilde anlaşmazlık yaşayıp kendi çocukları için aynı serzenişi dile getirmediler mi? (En azından içlerinden)
Yani bu mümkün olamaz değil mi? Bizdeki kuşak farkı her ne kadar radikal olsa da onlar içinde çok ciddi farklılıklar söz konusu olabilir, olmuştur da. Bir anlaşmazlık illa olacaktır.
Bu mantıkla devam edecek olursak. Her ne kadar da ailenin seni desteklemediğini düşünüp(!)
“saygın bir insan” (!) olmayı başarsan da ileride sen de anne baba olduğunda onlardan çok farklı davranışlar sergilemeyeceksin.  Çocuğunda “Saygı duyulan bir insan” olacaktır böylelikle.
Neticede sen…(yazar fikrini belirtmektedir)… anne ve babanın evrimleşmiş halisin!
 ve unutma ki tam bir sonuç alınması için bu tür olaylarda yüzlerce belki binlerce yıl geçmesi gerekir.
Birbirimize destek olabilmemiz, imrenebilmemiz dileklerimle…

YAZARIN DİĞER YAZILARI

YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.