Ölümün toplumsal bir o kadar da bencil rolü üzerine

Ölümün toplumsal bir o kadar da bencil rolü üzerine DİN
5,0
13.03.2014 01:57:28
A+ A-

Nicedir düşünürüm, ölümün toplumsal işlevi üzerine. Ölüm, en basit tanımıyla, toplumun seni masaya yatırmasına izin vermek, oranı buranı mıncıklatmaktır bu dünyada. Daha önce hiç tanımadığın birisi olan imam bile rahat bırakmaz, eller. Herkes senin üzerinden bir şeyini sağlar, bir şeyler katar kendine maddi dünyada. Allah hepimize gecinden versin, en çok bu yüzden!

Bunu ilk anneannem yerine koyduğum insanı, küçük anneannemi kaybettiğimde fark etmiştim. Errrrkek bir erkek güruhu, cenazenin ön saflarına geçmek istiyor, “Kadınlar arka tarafa geçsin OLUR MU ÖYLE ŞEY YA! KADINLAR ARKA TARAFA!” falan gibi şu anda hafızamın almadığı cümleler sarf ediyorlardı. Ateist bir insanım, ama en sevdiğimizin cenaze törenine katılmıştık, zaten onu o tabutta görmek ayrı bir yük, insanların cenaze üzerine şov dünyasını gördükten sonra benim sinir bozuntum bir ayrıydı. “Siz kimsiniz ya, kim oluyorsunuz” diyebildiğimi hatırlıyorum bir tek, içimde kalsa daha kötüydü. Bu erkekleri destekleyen çok errrkek ve bu yüzden muhtemelen çevresince saygı duyulan yaşça büyük bir kadının da bizi namusa davet edip “Edep yahu edep! Olmaz! Kadınlar arka tarafa!” gibisinden bağırmasını asla unutamam ama. Birileri bizi çekiştirip namusa davet etmişti. Kadınlar, (bu kadınlardan biri küçük anneannemin kızıydı) öne geçemezdi. Annesinin yanına geçme isteği engellendi (engellenmeye uğraşıldı uzun süre) böylece. Neden? İslam öyle istiyor. Ve ek olarak en önemlisi, beyimiz, beylerimiz öyle istiyor! O günden beri sinirimin hep bir tarafı bozuk. Beynim yandı.

Benim sevgili anneannemi, birileri ne kadar maneviyatlı! ne kadar dindar! olduklarını göstermek için ölüsünü alet etmişlerdi. Cenazesini. Cenaze, yani orada yatan artık ondan kimsenin hiçbir beklentinin olmayacağını umduğumuz birisi, ama birileri hala ondan bir şeyler bekliyordu, “Daha çok işimiz var senle, daha egomu parlatmalısın, senin üzerinden ne kadar duygusal ve dindar olduğumu göstereceğim hafazanallah!” diyorlardı adeta. Onu daha iyi hissetmek için kullanmışlardı, sorsanız çok “ahlaklılar”dı. Ben bunu daha fazla kaldıramazdım. Cenazede ve sonrasında teyzemin ölümüne değil en çok buna ağladım. O günden sonra imamsız, duasız cenaze nasıl olur hep aklımın bir köşesinde, araştırmaya başladım o gün ve buldum. Aziz Nesin örneği. Cenaze çok lazımsa yapılırdı, ama kesinlikle böyle şovlara ben yaşıyorken izin vermeyecektim. Katiyen.

Ölürken “Nasıl bilirdiniz?” sorusu gibi sorulmalıydı “Öldükten sonra nasıl kullanılmak istersiniz?” sorusu da öleceklere. Veya ölmeyi düşünenlere. İntihar bu yüzden etkili bir yol olarak görülen kişilerce de düşünülmelidir bu yönüyle: Toplumun sizi ameliyat masasına yatırıp yorum yapmasını ister misiniz? Buyurun intihar edin! Ağızları torba gibi açılacak ilk insanlar için bahisleri masaya yatırın...

Allah kimsenin başına bu ülkede ölmek belasını vermesin. İntihar etmek zorunda da bıraktırmasın. En acısı bu.

YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.