Savaşın içinden bir çağrı

07.05.2013 12:13:54
A+ A-

 

Korkuyorum! Çok korkuyorum ben. Annemin, ablamın ölüp beni bırakmasından korkuyorum. Ölmekten korkuyorum. Bizi alıp götürmelerini istemiyorum.  Seslerden korkuyorum; yüksek  seslerden. Hep o seslerle başladı her şey. Ardı ardına gelen, her yere ateş saçan patlama sesleri. Ne zaman duysam kulaklarımı son gücümle bastırarak kapatıyorum. Masanın altına saklanıyorum. Annem öğretti bunu. Onlar da hemen sığabildikleri kadar masanın altına girip iki tarafımdan sımsıkı sarıyorlar beni. O zaman korkmuyorum işte.

Evimden çıkmıyorum,  yasak çıkmam. Ama kafamı çıkarıp baktım birkaç kez gizli gizli dışarıya. İlkinde o duyduğum, midemi bulandıran keskin koku daha sert vurdu yüzüme. İkincisinde burnumu kapayarak baktım. Siyah, koyu kırmızıydı toprak. Onun üzerinde parça parça  yanmış et ve giysi parçaları vardı. Duman, is vardı. Korkuyorum;  dışarıya bakmaktan korkuyorum. Annemle kardeşimin de bir gün çıkmasından beni bırakmasından korkuyorum.

Açım ben! Anneme bunu söylediğimde arkasını dönüp bağıra bağıra ağlıyor. O yüzden söylemiyorum artık. Ablamsa hep söyleyip üzüyor annemi. Ona kaç kez dayanması gerektiğini söyledim. Ama söz dinlemiyor ki. Annem ona sinirlenip bırakıp gidecek bir gün bizi.

Susuzum! Ablam haftada bir çıkıp kovamızı yakın kuyudan doldurup getiriyor. Bu bulanık suyun kokusunu sevmedim en başında. Ama alıştım artık, burnumu kapatıp kana kana içiyorum. Ama  ilkinde çok içiyorum. Sonra az içiyorum; annemle ablama da kalsın, dayansın diye. Öyle yapınca annem kucağına oturtup saçlarımı okşuyor. Yanağımdan öpüyor. Çok güzel bakıyor bana. O yüzden en az ben içiyorum.

Utanıyorum. Tuvaletim geldiğinde anneme ablama söylemekten utanıyorum. Onlar ne yapıyorlar bilmiyorum. Ama ben tutuyorum. Karnım çok ağrıyor. Sonra geceyi bekleyip gizlice çıkıp geliyorum.

Seslerden, korkudan  uyuyamıyorum. Uyanık kalıp annemle, ablamı koruyorum.

Okuyorum ben! Okuldayken bana üç öykü kitabı verilmişti. Onları tekrar tekrar okuyorum. Öykülerde en çok  kahramanları seviyorum. Ezberledim hepsini.  Hayaller kuruyorum. Hem biliyorum, bir gün ben de kahraman olacağım.

Ama şimdi,  benim sesimi duyan var mı?

 

Resim kaynak: www. unmultimedia.org

YAZARIN DİĞER YAZILARI

YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.