Anneme mektup

16.06.2014 18:18:53
A+ A-

Bu yazıyı sana adadım annem. Sensizliğinde, çekilmeyen bir günün anlam ve önemi üzerine bir şeyler karalamak için oturduğumda, bilgisayarımın başına, sana dair bir şeyler yazmak istedim. Biliyorum sen bunu okuyamayacaksın, bilemeyeceksin, okunduğunu da göremeyeceksin ama olsun senin yerine duygularımı paylaştığım insanlar okuyacak.

Sana yazdım ya bu yazıyı, ellerim titreyerek, gözlerim dolarak ve ağlayarak. Hiçbir abartma yok sözlerimde, eğer duyuyor, işitiyorsan gittiğin yerlerde. Yalnızca, sevgimi değil, sensizliğe alışamadığımı da bilmeni isterim. Alışamadım ya, alışmak ta istemiyorum hani !.. Zor geliyor sensizlik !.. Tüm dünya herkes annesinin "anneler gününü" kutlayacakken, senin gününü kutlayamamak, ellerini öpememek, hep birlikte gülüp eğlenememek zor geliyor be anne.

Kırgınım sana !.. Kırgınım erken gitmene !.. Kırgınım ya, elinden bir şey gelmediğinin de farkındayım.. Ama keşke biraz daha uzun yaşamayı dileseydin. Daha kalsaydın bizimle be annem. Biraz daha kalıp, her sabah sesini duyup, hayır duanı alsaydım. Kalsaydın da, yarın elini öpmeye gelseydim. Ama olmazdı değil mi? Olmadı da! Olamadı!

Herkes beni güçlü sanıyor anne. Oysa ne kadar güçsüz olduğumu bir tek sen birde babam bilir. Sizin gözünde halâ küçük bir oğlan çocuğuyum hiç büyümüyorum büyümek de istemiyorum. Sanki elli iki değil de beş yaşındayım. Sana o kadar ihtiyacım var ki anne. Sakın beni unutma. Bir yıldız gibi kayıp gitsen de mavi gökyüzüne yine de beni unutmayacağını düşünüyorum anne...

Sen varken her şey güzel anne. Daha bir emin basıyorum yere... Adımlarım daha hızlı yüreğimde daha çok umut vardı anne... Her şeyi daha çok seviyorum seninle. İnanıyorum ki seninle daha çok gülüyor daha az üzülüyordum.

Küçük şeylerden mutlu oluyor, çocuklar gibi oyun oynuyordum köyümün basmalarında.

Kalp kırmıyorum anne hiç beceremedim bunu... Becermekte istemiyorum. Kimseyi kırmıyorum,  o yüzden kimse beni sana şikâyete gelmiyor... Kimseyi sırtından vurmadım kalleşliği öğrenemedim anne..
Çekip gitmeyi de... Zoru seçtim hep kolayı hiç sevmedim sevemedim...

Birini sevmedimse hiç sevemedim.... Sevdiğimi ölümüne sevdim anne...
Minik bir yüreğe; koca bir aşkı yüzlerce dostu sığdırdım anne... Hepsi senin kadar sevdiler beni... Karım, çocuklarım, ablalarım, kardeşlerim, kimi dostum. Kimisi de arkadaşlarım anne..

 Cana can katmakla başladı her şey... Senin kınalı kuzun, dördüncü göz ağrın, sarı şişko oğlun aslında çoktan büyüdü anne... Hayatı tanıdı.. Düştü kalktı... Yine yoluna devam etti dostlarla...

Bazen ben bile şaşıyorum kendime... Güçlü olan ben miyim? Yoksa içimdeki küçük Ali cemal mi? Karıştırıyorum bazen bu iki kimliğimi anne...

Meğer dilimdeki ve beynimdeki en güzel kelime (havva) senin adınmış. Sana her seslenişimde ya acım dinmiyor ya da sevgim coşuyor... Anneciğim.

Sen hayatımın kutup yıldızı oldun. Nereye gidersem gideyim ışığının altında sevginle uyudum. Doğru yolu buldum. Seni çok seviyorum Annem.

ANNELER GÜNÜN Kutlu Olsun anacığım...

Oğlun Ali Cemal Türkmen -  2014



YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.