Her şey zor, bir tek ölüm kolaydı

18.02.2016 11:59:13
A+ A-

Kumdan kale gibi yaşam;

Rüzgarı, dalgayı bekliyoruz...

Yıllar yılı biriktirdiklerimiz, toprağı kazıp tebessüm ve gururla ektiklerimiz, bir köşeye geçip büyümesini beklediklerimiz, hayallerimiz, rüyalarımız, hedeflerimiz...

Kale gibi kumdan...

Rüzgarı, dalgayı bekliyoruz...

Elimizi çenemizin üzerine koyup, "Neden?" diye soruyoruz.  

Bir rüzgara, bir dalgaya bakıyordu çünkü yaşam;

"Ne için, kim için o hayaller?"

***

Her şeyin zor olduğu bir ülkeydi burası:

Doymanın, başı sokacak bir çatı bulmanın, öğrenmenin, gülmenin...

Kolay olan tek bir şeydi:

Ölüm...

Bir devlet dairesinde müdirenin atacağı imzadan daha kolaydı ölüm...

Bir fatura kuyruğunda beklemekten...

Bir temel kazıp iki tuğla koymaktan...

Her şeyden kolaydı ölüm...

Her şeyden zordu yaşam...

Isınmak...

Barınmak...

İyileşmek...

Öğrenmek...

Zordu...

Her şeyden kolaydı ölüm...

***

Ve sanki şimdi...

Herkes için birer vasiyet yazma dönemindeydi ülke...

7 yaşında bir çocuk, "Ben öldükten sonra topumu Ahmet'e verin" yazabilirdi; yaş sormuyordu çünkü bomba...

17 yaşında bir öğrenci kitaplarını bırakacak bir dostu şimdiden bulmalı; bir anne çocuğuna kimin bakacağını belirlemeli; bir baba eşini son kez öpmeliydi.

Son mektubunu şimdiden yollamalıydı asker...

Ölecektik çünkü...

Ve sanki;

Daha biz ölmeden gelecekti yayın yasakları...

Biz ölmeden kazılmıştı mezar...

Kimlikler tespit edilmiş;

Patlamış bir aracın kenarındaki bacağın kime ait olduğu bulunmuştu çoktan...

***

Bilmeliydik;

O patlamada ölen bizdik...

Acılar içinde ağlayan bizim annemizdi.

O çocuk bizimdi.

O asker bizimdi.

Bizimden öte;

"Bizdik"...

***

Her şeyin zor olduğu bir ülkeydi burası...

Bir şey hariç:

Ölümün...

Kumdan yaptığımız kalenin önünde;

Rüzgarı, dalgayı bekliyorduk...

Ve hava;

Fırtınaya müsaitti. 



YORUM YAZ
Yorumunuzu girmek için sisteme giriş yapmalısınız.
Eğer üye değilseniz üye olunuz.